Ramazan özel: Ramazan ve Şükür

Nasip Bülbül

Ramazan geliyor…

Ama durup kendimize şu soruyu sormadan geçip gidiyor: Ramazan bize mi geliyor, yoksa biz Ramazan’ın yanından sessizce mi geçiyoruz?

Bir ay boyunca aç kalıyoruz. Ama gerçekten neye aç olduğumuzu hiç soruyor muyuz? Bir lokmaya muhtaç olunca mı fark ediyoruz nimeti, yoksa nimeti kaybetmeden önce fark edebilenlerden miyiz?

Ramazan mideyi değil, kalbi aç bırakır önce. Çünkü tok bir kalp şükretmez. Alışmış bir kalp fark etmez. Her gün önüne geleni hak zanneden kalp, nimeti lütuf olarak görmez.

Ramazan tam da bu yüzden gelir: Alışkanlıklarımızı yıkmak için, kalbimizi sarsmak için, bize kendimizi hatırlatmak için.

Şükür, dudaklardan dökülen süslü cümleler değildir. Şükür; israf etmediğinde, paylaşabildiğinde, elin titreyerek verdiğinde, haksızlığa bulaşmamaya çalıştığında başlar. Şükür; tokken değil, canın isterken vazgeçebildiğinde anlaşılır.

Ramazan bize aynayı tutar. Ve sorar: Bu kadar nimetin içinde neden hâlâ mutsuzsun? Bu kadar duanın arasında neden hâlâ kibirlisin? Bu kadar uyarıya rağmen neden hâlâ değişmiyorsun?

İnsan nankörlüğünü en çok Ramazan’da fark eder. Çünkü bir bardak suyun, bir hurmanın, bir sıcak çorbanın değeri anlaşılınca, yıllardır şükretmeden yaşanan günler tokat gibi çarpar insanın yüzüne.

En acı gerçek şudur: Ramazan bitince eski hâline dönen insan, Ramazan’ı değil, kendini kaybetmiştir. Oysa Ramazan bir misafir değildir. Bir uyarıdır. “Unutma” diye gelir. “Elindekini sanma ki hep senin” diye gelir.

Şunu asla unutmayalım: Şükür nimeti artırmaz sadece, insanı küçüklükten kurtarır. Ve Ramazan’da öğrenilen şükür, yıl boyunca taşınmıyorsa; tutulan oruç mideye, kaçan şükür ise kalbe yazılır.