Ramazan özel: İftar sofrasında buluşan gönüller

Gökan İnik - Güzelyurt Bölge Sorumlusu

Ramazan ayı; insanın kendine dönüp doğruyla yanlışı yeniden tarttığı müstesna bir zamandır.

Kur’an-ı Kerim’in indirildiği bu mübarek ay, gönüllere istikamet verir.

Kıbrıs Türk toplumunda Ramazan, yalnızca bir ibadet zamanı değil, paylaşmanın, hoşgörünün ve birlikte olmanın daha derinden hissedildiği özel bir dönemdir.

Hayatın telaşı içinde unutulan değerler, bu ayla birlikte yeniden hatırlanmakla Ramazan’ın en çok beklenen anı, iftar vaktinde kalpleri aynı sofrada buluşturur.

İftar vakti yaklaştıkça, evlerin içi sessiz bir telaşla dolar.
Tencereler kaynar, sofralar kurulur.
Ama asıl hazırlık, çoğu zaman fark edilmeden kalpte yapılır.
Çünkü iftar, yalnızca açlığı sona erdirmez; insana sınırlarını, sabrı ve nimetin gerçek değerini hatırlatır.

Bir lokma ekmek, bir yudum su…
Gün boyu sıradan görünen şeyler an geldiğinde anlam kazanır.
İnsan, elindekinin aslında ne kadar kıymetli olduğunu en çok yokluğunda öğrenir.
İftar, tam da bu yüzden bir öğretmendir.

Bu sofralar, Kıbrıs Türk toplumunda sadece yemek yenilen yerler değildir.
Aynı masa etrafında oturmak, aynı duaya “âmin” demek, insanları birbirine görünmez bağlarla bağlar.
Komşuluk, dostluk ve aile olma hâli en sade ve en gerçek şekliyle iftar sofralarında yaşanır.

Peygamber Efendimiz ’in (s.a.v.) iftar vaktine verdiği önem de bu manayı tamamlar:

“Her oruçlunun iftarını açtığında reddedilmeyen bir duası vardır.” (İbn Mâce, Sıyâm, 48)

Belki de bu yüzden iftar sofralarında asırlar boyunca aynı dua fısıldanır:

“Allah’ım, senin rızan için oruç tuttum, sana iman ettim, sana güvendim ve senin verdiğin rızıkla orucumu açtım.”

Bu dua, sadece dilde kalan bir cümle değildir.
Teslimiyettir.
Şükürdür.
İnsanın kendini Yaradan’ın huzurunda hatırlamasıdır.

Ramazan boyunca kurulan her sofra, paylaşmanın ne anlama geldiğini yeniden öğretir.
Bir tabak yemeğin çoğaltılması, bir kapının başkasına açılması, toplumu ayakta tutan değerleri sessizce güçlendirir.
Bu topraklarda iftar, yardımlaşmanın ve dayanışmanın doğal bir parçasıdır.

Asıl mesele ise Ramazan geçip gittiğinde başlar.
Sofralar kaldırılır, alışkanlıklar geri döner.
Ama eğer iftar vaktinde edilen dua kalpte yer bulabilmişse, Ramazan amacına ulaşmıştır.

Çünkü iftar, sadece açlığı gidermek için değil; duayı hatırlamak, şükrü unutmamak ve gönülleri aynı sofrada buluşturmak için vardır.